Wilfred Rubens: technology enhanced learning

Twitter binnen het onderwijs: geen geslaagde ordening (#in)

Je kunt natuurlijk een spijker met een knijptang in de muur slaan. Maar eigenlijk hebben we daar een hamer voor. Dat vind ik ook van een aantal toepassingen in de matrix over leren met Twitter (ik kan de originele post niet zo snel vinden). Twitteren is bijvoorbeeld geen passieve aangelegenheid (passiviteit en leren gaan m.i. ook niet samen). Reflecteren in 140 tekens? Mwa. Hebben we daar een andere applicaties voor?

Kijk ook eens naar de m.i. vreemde ordening. Waarom zitten Outside of Class Discussions tussen passieve en actieve studentactiviteiten in? En een back channel als passieve activiteit? Lijkt me niet.

De auteur heeft geprobeerd om diverse activiteiten via een assenstelsel te ordenen. Geen geslaagde poging.

Hoeveel tijd werken leerlingen in een ELO (#in)?

Het rapport Tijd voor kwaliteit (over de evaluatie van de zogenaamde 850 urennorm in het mbo) besteedt ook aandacht aan de tijd die leerlingen uit het middelbaar beroepsonderwijs werken in een elektronische leeromgeving:

Contacten tussen docent en student verlopen deels via een virtuele leeromgeving. Gemiddeld maakt 59 procent van de mbo-studenten gebruik van een elektronische leeromgeving. De verschillen lopen daarbij uiteen van 65 procent in het eerste leerjaar tot 47 procent in het vierde. Gemiddeld wordt in het eerste leerjaar bijna vijf uur op school onder begeleiding van een docent gewerkt in een virtuele leeromgeving, in het vierde jaar gebeurt dat zo’n 2,5 uur per week. Afgezet tegen het totaal aantal uren begeleide onderwijstijd, is dit zo’n 20 procent.

Ik wil geen uitspraken doen over de vraag of dit veel of weinig is. Het gaat immers vooral om de kwaliteit van de leeractiviteiten. Ook al geldt volgens mij dat je pas goed leert met een ELO te werken, als je deze intensiever gebruikt.

Het citaat biedt in elk geval inzicht in de mate van gebruik. Uiteraard is het de vraag of men e-portfolio's, toetsapplicaties, (eventueel ingezette) social media, enzovoorts ook hiertoe rekent.

Tijd voor kwaliteit (#in)

De afgelopen week is een voor het middelbaar beroepsonderwijs (mbo) belangrijk rapport verschenen. Het ResearchNed/Interstudie-NDO Nijmegen/Arnhem heeft in opdracht van OCW de zogenaamde 850 urennorm in het mbo geëvalueerd. Leerlingen in het mbo moeten minimaal 850 uur "in instellingstijd verzorgd onderwijs" krijgen en volgen. Is dat niet het geval dan ontvangen zij geen of minder studiefinanciering, en worden scholen gekort op hun inkomsten.

Een paar jaar geleden (en eigenlijk nog steeds) was veel 'gedoe' omtrent deze norm. Leerlingen zouden op grote schaal onvoldoende onderwijs krijgen, wat ook ten koste zou gaan van de kwaliteit van het onderwijs. Dit zou vooral het geval zijn bij competentiegerichte opleidingen (wat al heel snel niet waar bleek te zijn).

De onderzoekers hebben gekeken naar doeltreffendheid, de doelmatigheid en de effecten van de urennorm van minimaal 850 uren in de praktijk van het mbo (bol voltijd). Zij hebben ook gekeken naar eventuele alternatieven voor deze norm. Het resultaat is een genuanceerd verslag. Enkele conclusies zijn:

• De norm van 850 uren is een kwantitatieve norm als ondergrens voor de jaarlijkse omvang van in instellingstijd verzorgd onderwijs, maar wordt vaak als bovengrens beschouwd. De hoogte van de minimumnorm staat op zich niet ter discussie.
• Beleidsdoelen rond deze norm zijn steeds veranderd ("schieten op een bewegend doel").
• Er lijken over-all geen grote problemen te zijn met de hoeveelheid begeleide onderwijstijd. Wel zijn er grote verschillen tussen onderwijsinstellingen en tussen opleidingen.
• Er kan geen relatie worden aangetoond tussen de hoeveelheid onderwijstijd en de effectiviteit van het onderwijs. De kwaliteit en betrokkenheid van docenten is o.m. belangrijk voor de kwaliteit van het onderwijs.
• Het is mogelijk om maatwerk te leveren als je de 850 uur als minimumnorm (standaard eindproduct) behandeld en extra service verleent aan hen die dat nodig hebben.
• Er bestaat de nodige onduidelijkheid, onder andere ten aanzien van de definitie van de norm. Deels komt die onduidelijkheid voort uit een gebrek aan informatie bij betrokkenen (zoals leerlingen en docenten), deels uit een gebrek aan transparantie en eenduidigheid.
• Niemand lijkt gelukkig met de vaak bureaucratische wijze waarop deze norm nu gehandhaafd wordt. Het rapport bevat weinig concrete handvatten voor een alternatieve manier van handhaven. Het rapport stelt wel dat een op orde zijnde informatievoorziening en administratieve organisatie een belangrijke bijdrage leveren aan een efficiënte verantwoording.
• Er wordt voor gepleit om naast de 850 urennorm 1600 uur leertijd te programmeren (de tijd die leerlingen daadwerkelijk behoren te besteden aan hun opleiding).

De verschillende paragrafen en hoofdstukken bevatten goede samenvattingen. Samen met de conclusies en aanbevelingen aan het eind geven zij een goed beeld van de problematiek. Een aanrader, voor wie meer wil weten.

Gebeurtenis in persoonlijk perspectief plaatsen (#in)

Hoe maak je bepaalde gebeurtenissen betekenisvol voor lerenden? Onder meer door een relatie te leggen met de persoonlijke leefwereld, en zo de gebeurtenis in een bepaald perspectief te plaatsen. Je kunt daarvoor bijvoorbeeld de BBC-applicatie Dimensions gebruiken.

Met behulp van deze tool kun je bijvoorbeeld zien wat de omvang van de watersnoodramp in Pakistan voor jouw omgeving is. Of hoe groot een visnet van de commerciële visvaart is.

Een mooi gereedschap voor bijvoorbeeld maatschappijleer, geschiedenis, aardrijkskunde, of leren, loopbaan en burgerschap.

Via Erwin Blom.

Beoordelen van competenties van de 21ste eeuw (#in)

Will Richardson signaleert enkele knelpunten als het gaat om het onderwijzen van de competenties van de 21ste eeuw. Hij vraagt zich bijvoorbeeld af hoe onderwijsgevenden in staat kunnen zijn bekwaamheden als zelfsturing, kunnen samenwerken en creatief denken te helpen ontwikkelen, als zij zelf niet over deze competenties beschikken.

Daarnaast schrijft hij dat het met name de manier van beoordelen is die binnen het onderwijs competentieontwikkeling stuurt. En juist op dit terrein signaleert hij problemen. Het ontwikkelen van competentiegerichte beoordelingsmethoden is namelijk een kostbare zaak. Bovendien vraagt het ontwikkelen van gedegen, nieuwe, beoordelingsmethoden veel onderzoek. Tenslotte zal dit volgens Richardson leiden tot investeringen in de ICT-infrastructuur van scholen (helaas licht hij dit niet nader toe). Voorlopig hinkt de praktijk van beoordelen volgens Richardson nog op twee gedachten:

We’re making sure the kids pass the test, but we also have to make sure that our own assessments are doing more to evaluate our students ability to do all those other things we want them to be able to do that aren’t currently being assessed.

Richardson focust in zijn blog post sterk op meerkeuzevragen als manier van toetsen. In Nederland kennen we wat dat betreft een meer pluriforme wijze van beoordelen. Toch vraagt de ontwikkeling van betaalbare, betrouwbare, valide en organiseerbare competentieassessment programma's ook in ons land veel energie en creativiteit. Voorop staat ook dat onderwijsprofessionals moeten beschikken over bekwaamheden die lerenden moeten ontwikkelen.

Eigen technologie binnen een efficiënt beheerde omgeving (#in)

Ik ben een groot voorstander van Bring Your Own Technology (BYOT): gebruikers moeten in staat zijn die technologie te gebruiken, die zij zelf willen gebruiken. Meer keuzevrijheid betekent meer betrokkenheid en een grotere motivatie, wat positief van invloed is op de prestaties van mensen.

BYOT kan echter ook op gespannen voet staan met een efficiënt beheer. Veel gebruikers zijn vaak minder goed in staat ICT-problemen op te lossen. Dankzij BYOT is geen sprake van een standaard ICT-omgeving, waardoor meer geïnvesteerd zal moeten worden in ondersteuning. Ook zal intensiever gescreend moeten worden of eigen applicaties geen virussen of trojaanse paarden bevatten.

Een mogelijke oplossing is om alleen gebruik te maken van web based applicaties. Gebruikers hebben dan geen toegang nodig tot een intern netwerk. Toegang tot het wereldwijde web is voldoende om programma's van de eigen organisatie te gebruiken. Data wordt in de 'cloud' opgeslagen. Helaas zijn applicaties lang niet altijd web based.

Via een collega werd ik onlangs geattendeerd op Citrix XenApp, dat ook aansluit bij het concept BYOT. Via de applicatie Citrix Receiver kun je allerlei (Windows-)applicaties van je organisatie gebruiken, terwijl jij de baas bent over je eigen computer. Jij beschikt dus over een eigen computer, die jezelf mag beheren. Via Citrix Receiver gebruik je dan MS Word, Powerpoint en zelfs zware 3D toepassingen van jouw organisatie. Daarbij maakt het niet uit of je werkt met een Windows laptop, een Macbook, iphone of iPad.

Je kunt op je iphone of iPad de Citrix Receiver gratis installeren en toegang krijgen tot een demo omgeving. Ik heb bijvoorbeeld MS Word op mijn iPad gebruikt. Dat werkte heel behoorlijk. Het opstarten van de applicatie duurt wat langer dan op een laptop, en de applicatie zelf reageert ook trager.

Desalniettemin vind ik dit een veel belovende ontwikkeling (er zijn vast ook concurrerende alternatieven), ook al heb ik wel nog vragen over de kosten, beveiliging (o.a. de impact van een besmette laptop op de applicaties) en de performance (moet beter zijn dan in de demo-omgeving).

Heb jij ervaring met Citrix XenApp in een productieomgeving (of met een vergelijkbaar alternatief)? Dan ben ik benieuwd naar je bevindingen.

 

How Citrix XenApp Works - Watch a funny movie here

Succesfactoren voor gebruik social media binnen communities of practice (#in)

De stelling dat social media een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan communities of practice (CoP), bevat inmiddels net zo veel nieuws als de constatering dat Jan-Peter Balkenende een bril draagt. Om die reden hoef je Social Media in Communities of Practice van Scott Palmer ook niet te lezen.

Maar wellicht wel omdat hij ingaat op factoren waar je mee rekening moet houden als je social media voor communities of practices wilt inzetten. Palmer benadrukt het belang van de context waarbinnen een CoP opereert. Hij onderstreept ook het belang van doelen en structuur voor een CoP. Palmer schrijft onder meer

Defining and establishing one requires strategic planning to ensure the highest ROI, otherwise you’re just getting people talking in a new place with a new inbox to check. As with other major initiatives, determining the business goals and aligning with them is important.

Verder zijn van cruciaal:

• De organisatiecultuur (openheid, transparantie, etc.).
• De doelgroep (hoe staan zij tegenover verschillende social media?; kijken leidinggevenden mee?).
• Wie is de drijvende kracht achter het initiatief (o.a. top-down of bottom-up?)? Wie stimuleert anderen? Belangrijk is ook dat je er naar streeft dat medewerkers uiteindelijk zelfstandig expertise gaan delen.

Palmer gaat niet in op de vraag welke social media meer geschikt zijn voor netwerken, en welke ook voor CoP's.

Gratis authoring tools (en andere applicaties voor leren) (#in)

Wel eens Downloads van Learning Circuits bezocht, het online magazine van de American Society voor Training and Development?

Op deze site vind je allerlei gratis (demo)versies van applicaties die je voor leren kunt gebruiken. Deze maand besteden zij bijvoorbeeld aandacht aan drie gratis authoring tools, waarmee je online leerstof kunt maken.

Vergroot de effectiviteit van conferenties (#in)

Onderstaande slides zijn ook prima te volgen, zonder het begeleidende verhaal (wat meestal niet het geval is). Je leert hoe je conferenties meer effectief kunt maken, onder meer door de fysieke omgeving van een conferentie aan te passen. Enkele lessen hieruit:

• Sessies op een conferentie moeten gemeenschappelijk en democratisch zijn (belang participatie deelnemers).
• Sessies moeten horizontale structuren bevatten (beperkte monologen; 'one to many' is verticaal).
• Er moet sprake zijn van een transitie van push naar pull. Nieuwelingen hebben er baat bij als een organisatie beslist waar de 'reis' naar toe gaat. Meer ervaren bezoekers moeten zelf invloed kunnen uitoefenen op de bestemming, snelheid en route.

De presentatie bevat ook diverse praktische tips. Handig en bruikbaar. Nu nog toepassen (ja, ook ik kom in de verleiding om aanwezigen te overladen met informatie).

Catalyst Conferences: How To Plan & Produce Next-Generation Conferences & Events

View more presentations from Jeff Hurt.

Via Is het nu generatie X, Y of Einstein?

Types augmented reality (#in)

In The two types of augmented reality bakent Ryan Tracey 'augmented reality' (AR) af. Hij doet dat met video's als illustratie. Uitbreidingen van representaties van de werkelijkheid, vallen volgens Tracey niet onder AR. De 'achtergrond' moet werkelijkheid zijn, en geen kopie van een realiteit (zoals een film of papier).

Nieuwe vormen van AR hebben volgens hem de volgende kenmerken:

• Er wordt gebruik gemaakt van het gezichtspunt van een persoon.
• Er wordt gebruik gemaakt van de realiteit (It is live).

Dat brengt Tracey tot de volgende types AR:

1. Type 1: kunstmatige beelden worden 'live' gelegd over de achtergronden van het persoonlijke gezichtspunt (denk aan Layar).
2. Type 2: kunstmatige beelden worden 'niet real-time' gelegd over de achtergrond, die bovendien niet persoonlijk is.

(Bekijk maar snel de voorbeelden; beelden zeggen hier zeker meer dan woorden).

Het eerste type is volgens de auteur veel authentieker en daardoor krachtiger voor leerdoeleinden. Ik vind het een helder onderscheid.

Via Stephen Downes.