Als docenten tekortschieten op het gebied van ICT-vaardigheden, dan doen zij daarmee hun leerlingen tekort. Dat stelt Ofsted, een soort Britse onderwijsinspectie. Ofsted heeft daarbij vooral gekeken naar het curriculum rond Ontwerp & Technologie.
Ofsted found that many teachers were not keeping up with technological developments or expanding upon their initial training sufficiently to enable them to teach the technically demanding aspects of the curriculum. The variation between the best and weakest provision was unacceptably wide, according to the report.
Meer dan eenderde van de scholen is niet up to date als het gaat om het gebruik van relevante technologie. Het gaat hierbij dus niet om het gebruik van ICT ten behoeve van leren. Maar om technologische ontwikkelingen op het gebied van een vakgebied. Deze docenten leiden hun leerlingen in feite dus niet adequaat op. Vandaar de op het eerste oog scherpe relatie tussen achterstelling en ICT-vaardigheden van onderwijsgevenden.
04/13/2011
Gebrekkige ICT-vaardigheden docenten zorgen voor achterstelling leerlingen (#in)
Agile elearning als nieuwe trend? (#in)
De term 'agile' (behendig, lenig) wordt volgens mij het vaakst gebruikt in relatie tot software-ontwikkeling. Tony Karrer heeft een groot aantal bronnen verzameld over Agile eLearning. Dit verband had ik nog niet eerder gelegd. Een nieuwe loot aan de elearning stam? Volgens Karrer zouden er wel een grote raakvlakken kunnen zijn met rapid elearning (het snel ontwikkelen en in korte tijd kunnen gebruiken en doorlopen van elearning).
Als je de kenmerken van en principes van agile software ontwikkeling vrij interpreteert in relatie tot elearning, dan krijg je m.i. echter het volgende beeld.
Kenmerken
- Leren van personen en interacties is dominant, in plaats van content en leermanagementsystemen.
- Eenvoudige applicaties.
- Leren waarbij sprake is van co-creatie.
- Leren waarbij leerdoelen, leerinhouden en leeractiviteiten gedurende het leerproces vorm krijgen.
Principes
- Lerenden evalueren het leerproces positief omdat het nauw aansluit op hun leervoorkeuren en -behoeften.
- Tijdens het leerproces kan permanent worden ingespeeld op veranderende leervragen.
- De gebruikte applicaties functioneren goed, en worden regelmatig vernieuwd.
- Opleiders werken nauw samen met lerenden, ook bij de creatie van leermaterialen.
- Lerenden en opleiders zijn gemotiveerd en komen afspraken na.
- Als sprake is van communicatie, dan vindt deze bij voorkeur synchroon plaats (via online video bijvoorbeeld).
- Leerresultaten worden snel zichtbaar en toepasbaar in de praktijk van de lerende.
- Leren wordt beschouwd als een proces, en niet als een gebeurtenis.
- Lerenden en opleiders stellen hoge eisen aan de kwaliteit van het leerproces.
- Lerenden en opleiders kiezen een duidelijke focus binnen het leerproces.
- Lerenden organiseren zichzelf.
- Lerenden en opleiders passen het leerproces en zichzef aan aan de omstandigheden.
Agile elearning is in feite in hoge mate een vorm van informeel leren. Of zie en interpreteer ik dit verkeerd?
Gisteravond heb ik een gastcollege verzorgd over trends op het gebied van elearning. Agile elearning maakte daar geen deel van uit. Wellicht wel volgend jaar...
04/12/2011
De onderwijszeepbel? (#in)
PayPal-oprichter Peter Thiel heeft meer dan tien jaar geleden voorspeld dat de 'internetzeepbel' zal barsten. Hij schijnt ook de crisis op de Amerikaanse huizenmarkt voorspeld te hebben. Nu voorspelt hij volgens Sarah Lacy een tweede zeepbel: die van het onderwijs.
“A true bubble is when something is overvalued and intensely believed,” he says. “Education may be the only thing people still believe in in the United States. To question education is really dangerous. It is the absolute taboo. It’s like telling the world there’s no Santa Claus.”Like the housing bubble, the education bubble is about security and insurance against the future. Both whisper a seductive promise into the ears of worried Americans: Do this and you will be safe.
Thiel vraagt zich echter af of het huidige onderwijssysteem de hooggespannen verwachtingen wel waar kan maken, en of de investeringen in het onderwijs zich wel zullen terug betalen. Zullen studenten wel voldoende rendement krijgen van hun steeds hogere studieleningen? En is het onderwijs niet te elitair?
“It’s something about the scarcity and the status. In education your value depends on other people failing. Whenever Darwinism is invoked it’s usually a justification for doing something mean."
Volgens Thiel kun je ook succesvol zijn, zonder hoger onderwijs. Daarom wil hij een uitdagend experiment starten.
Pick the best twenty kids he could find under 20 years of age and pay them $100,000 over two years to leave school and start a company instead.
Peter Thiel is hiervoor een soort wedstrijd gestart. Daarbij valt op dat ouders het initiatief vaak steunen. Maar het valt volgens Lacy ook op dat het vooral kinderen zien die normaliter al een goede kans maken op een succesvolle onderwijscarrière die mee willen doen.
Het onderwijs is inderdaad geen garantie voor succes. Dit geldt vooral in landen als China en ook -volgens mij in mindere mate- de VS, waar het 'aanbod' hoog opgeleiden vaak groter is dan de vraag. En veel talentvolle jongeren kunnen ook succes hebben zonder hoger onderwijs. Dat hebben mensen als Joop van den Ende al jaren geleden aangetoond.
Ik kan in de gauwigheid niet zien waar Thiel op selecteert. Maar als hij kijkt naar reeds aanwezige bekwaamheden als ondernemerschap of naar intrinsieke motivatie, dan zal hij waarschijnlijk bevestigd worden in zijn gelijk.
Toch ben ik geen voorstander van een dergelijke grootschalige vorm van 'ontschoolsing'. Voor veel jongeren is een gedegen opleiding wel degelijk een belangrijke voorwaarde voor maatschappelijk succes. Jongeren met een afgebroken opleiding komen maatschappelijk gezien vaker in de problemen.
Wel ben ik -zoals de vaste lezer van deze blog weet- voorstander van ander onderwijs.
Presentatie Studium Generale over sociale media als persoonlijke leeromgeving (#in #wrple)
Vandaag verzorg ik bij STOAS Hogeschool een studium generale over het gebruik van sociale media voor leren en onderwijs. Daarin laat ik ook zien hoe ik zelf sociale media gebruik als persoonlijke leeromgeving.
04/11/2011
Studium Generale over sociale media als persoonlijke leeromgeving (#in #wrple)
Morgenmiddag verzorg ik een studium generale over het gebruik van sociale media als persoonlijke leeromgeving. Ik gebruik hierbij Twitter als back channel. Je kunt de tweets hier volgen. De hashtag is #wrple.
In de -hopelijk interactieve- presentatie sta ik stil bij sociale media, opvattingen over leren, en het gebruik van sociale media ten behoeve van het leren. Ik illustreer ook hoe ik sociale media gebruik voor mijn eigen leren.
Het studium generale vindt plaats bij de STOAS Hogeschool in Den Bosch, en duurt van 13-14.30 uur.
Recensie Society 3.0 (#in)
Eind jaren negentig hadden we te maken met sterk stijgende aandeelkoersen, als gevolg van de explosieve groei van de internet-sector, en hun toeleverende bedrijven. Er werd gesproken van een “nieuwe economie” waarin de financiële waarde van een (internet)bedrijf niet langer bepaald zou worden door omzet of winst, maar door het menselijk kapitaal. Über-voorspeller Maurice de Hond richtte Newconomy op, en Kevin Kelly schreef zijn “Nieuwe regels voor de nieuwe economie”. De uitkomst is bekend: een groot aantal mensen verloor hun baan en/of veel geld omdat de wetten van de Oude Economie toch nog steeds geldigheidswaarde hadden, De Hond beperkt zich inmiddels weer tot peilingen en Kelly’s boek is bij De Slegte beland.
Hieraan moest ik denken toen ik het boek Society 3.0 van Ronald van den Hoff uit had. Van den Hoff is directeur-eigenaar van CDEF Holding BV, waartoe onder meer het succesvolle Seats2Meet behoort. In zijn boek beschrijft hij de opkomst van een ‘globale’ samenleving van ‘wereldmensen’ die gezamenlijk hun verantwoordelijkheid nemen, dankzij sociale media ‘interconnected’ zijn en op heel andere manieren waarde creëren. Deze nieuwe samenleving kenmerkt zich met name door een Interdependente Economie, die gebaseerd is op duurzaamheid, verbondenheid en wederkerigheid, en door andere vormen van samenwerking en besluitvorming.
Society 3.0 schetst het beeld van radicale veranderingen op het gebied van de leefwereld, arbeid, financiën, democratie, het onderwijs, de zorg en de ontwikkelingssamenwerking. Het zijn de zelfverantwoordelijke wereldburgers die dankzij nieuwe internettechnologie deze transformaties bewerkstelligen.
Ik geloof niet in de kracht van de verandermechanismen die Van den Hoff beschrijft. Bovendien heb ik moeite met zijn analyse van de problemen (die de urgentie om te veranderen bepalen), en met zijn mensbeeld. Maar ik heb ook waardering voor onderdelen van zijn boek.
In de inleiding en het eerste deel van Society 3.0 (dus ongeveer de eerste 120 bladzijden) stelt Ronald van den Hoff de –in zijn ogen- misstanden van onze hedendaagse samenleving aan de orde. Zijn stijl is in dit deel die van een pamflet en doet mij sterk denken aan Pim Fortuyn.
Hij doet mijns inziens ook aan stemmingmakerij als hij bijvoorbeeld een lange lijst met zelfstandige bestuursorganen presenteert, en daarbij in een bijzin vermeldt dat het in het kader van het boek niet relevant is te bepalen welke organisatie wel of niet een ‘quango’ is. Of als hij de eigen vermogenspositie van politie en onderwijs naar mijn idee te simpel voorstelt (“En wij maar denken dat daar altijd geld tekort is…”).
In het tweede deel van Society 3.0 schetst Van den Hoff de invloed van het “voorwaardenscheppende instrumentarium – het internet en de sociale netwerken”. Dit instrumentarium draagt er toe bij dan burgers met elkaar kunnen samenwerken in wisselende informele structuren, niet langer passieve consumenten zijn (maar ‘prosumers’), veel beter dan voorheen geïnformeerd zijn en nieuwe mogelijkheden hebben om waardenetwerken te vormen (in plaats van waardeketens), en als autonome zelfstandige professionals te voorzien in hun onderhoud. Volgens hem verlopen communicatie en samenwerking steeds intelligenter en beter waarbij producten en diensten op persoonlijke situaties zijn afgestemd.
De auteur beschrijft de kracht van sociale netwerken op een veelomvattende, heldere, en veel minder ‘schreeuwerige’ manier dan zijn analyse in deel 1. Vervolgens werkt hij de impact ervan op verschillende maatschappelijke sectoren uit. Zo zouden we niet meer moeten investeren in de uitbreiding van luchthaven Schiphol of van de Rotterdamse haven, maar in de grootste internet hub van Europa. Ook pleit hij voor innovaties van de voedselketen (en dichterbij produceren), en voor het toepassen van principes van de peer-to-peer economie.
De gevolgen voor het onderwijs komen ook summier aan bod. Van den Hoff leunt hierbij sterk op de opvattingen van de Sudburry scholen en John Moravec, en pleit voor een leven lang leren, leren in netwerken, open education, leren niet alleen op school, en actief leren:
“Onze leerinstituten moeten lerende mensen opleveren, die kennis kunnen produceren door het bestaande te delen met anderen en vervolgens te remixen met nieuwe ideeën; die verandering en ontwikkeling als noodzakelijk en tevens doodgewoon ervaren; mensen die zichzelf laten zien en zich gedragen als betekenisgevende wezens; mensen die hun eigen weten, ervaring en kennis kunnen mobiliseren en organiseren voor zichzelf en in relatie tot anderen; WereldMensen bedoel ik.”
Opvallend daarbij is dat Ronald van den Hoff geen woord wijdt aan de huidige tegengestelde tendens van standaardisering en ‘verschoolsing’. Hoewel hij in dit deel vaker de vinger op de zere plek legt, gaat hij ook in dit deel overigens regelmatig kort door de bocht. Bijvoorbeeld:
“Geef patiënten gewoon een chipje op hun zorgpas, met daarin hun medische basisgegevens en laat dat pasje updaten bij ieder (huis)artsbezoek. Combineer dat met de eigen dossiers die patiënten zelf gaan bijhouden op Google Health (gratis) en we hebben een eerste grote stap gemaakt, tegen minimale kosten.” Als je je maar enigszins hebt verdiept in de manier waarop Google omgaat met privacy, dan zul je zo’n voorstel natuurlijk nooit doen.
Mijn belangrijkste kritiekpunt op dit deel betreft echter het mensbeeld van Van den Hoff. De grote meerderheid van de mensen bestaat helemaal niet uit zelfverantwoordelijke professionals, die met elkaar waardenetwerken op basis van onder andere wederkerigheid vormen. Zij hebben juist moeite met massa’s informatie, interacties en grote aantallen applicaties, en gaan betrekkelijk passief om met sociale media. Zij verdienen hun brood binnen traditionele arbeidsorganisaties die zich zullen aanpassen aan veranderende omstandigheden, net zoals de ‘brick-and-morter’-bedrijven van vijftien jaar geleden dat hebben gedaan. Van den Hoff’s mensbeeld is m.i. te zeer gekleurd door de Zelfstandige Professionals, die hij bij Seats2Meet over de vloer krijgt. Maar dat is een minderheid, en dat zal volgens mij ook zo blijven.
Het laatste deel van Society 3.0 gaat over het functioneren van innovatieve organisaties binnen deze nieuwe samenleving., die activiteiten ordenen rond uitgangspunten als leiderschap (sturend op visie, faciliterend en verbindend), cultuur (waarbij van en aan elkaar leren essentieel is), Transactional Business Concepting (andere manieren van produceren en creëren) en Social Business Concepting (het sociale deel van het business model).
In het bovenstaande heb ik kritiek geleverd op de in mijn ogen vaak populistische, ongenuanceerde en vaak kort-door-de-bocht formulerende stijl van Ronald van den Hoff. Tegelijkertijd neem ik mijn hoed af voor de veelomvattendheid van zijn meer dan 440 pagina’s tellende boek, en de grote hoeveelheid bronnen die hij heeft geraadpleegd. Als lezer word je overspoeld door feiten, voorbeelden en concepten. Zijn opvattingen in deel 2 en 3 kunnen in het hoger onderwijs zeker worden gebruikt om te reflecteren op maatschappelijke ontwikkelingen. Vooral die passages waarin hij in zijn algemeenheid schrijft over de mogelijke impact van sociale media, en over Organisatie 3.0. Maar ik zou ook altijd andere bronnen gebruiken.
De auteur verwacht een “tsunami” aan maatschappelijke veranderingen als gevolg van virtuele sociale netwerken. Zoals gezegd geloof ik niet in een dergelijk transformatief vermogen van sociale media. Er zullen ook andere maatregelen genomen moeten worden om een dergelijke –m.i. op zich wenselijke- ‘revolutie’ te bewerkstelligen. Net zo min als internettechnologie meer dan tien jaar geleden een einde maakte aan de ‘oude economie’ (Van den Hoff spreekt van een ‘zombie economie’). Ik vrees dus dat de hoog gespannen verwachtingen (weer) niet waar worden gemaakt.
http://www.ronaldvandenhoff.nl/
Rubens, W. (2011). Recensie 2 door Wilfred Rubens. In: Expertise. Praktisch visieblad voor hoger onderwijs. 5/4, 26-27
04/05/2011
Jutten Simulations wint twee e-learning awards (#in #elearningcongres)
Vanmiddag heeft Jutten Simulations tijdens het Nationale e-learningcongres de twee e-learning awards 2011 ontvangen:
- De best practice award voor de Just Kassatrainer.
- De innovatieve award voor de Just Warehousetrainer.
Het gaat hierbij om de awards die zijn toegekend door de vakjury, waar ik ook deel van heb mogen uitmaken.
Welke inzending de publieksprijs heeft gewonnen, weet ik op dit moment niet (ik heb dit bericht maandagavond geschreven).
Als jury hebben we uitgebreid gediscussieerd over de winnaars. We hebben bewust gekozen om de awards als twee echt afzonderlijke onderscheidingen te beschouwen.
De Kassatrainer is o.i. een goed voorbeeld van een product dat zich in de loop van de jaren heeft bewezen, en dat door Eric Jutten cs is doorontwikkeld.
De Warehousetrainer is o.a. erg innovatief door de toegepaste technologie, het uitgewerkte didactische concept in relatie tot de leerdoelen, èn door de wijze waarop de ontwikkelaar coaching in de simulatie heeft vorm gegeven.
Ik wil Eric Jutten en zijn collega's ook van harte feliciteren met deze m.i. terecht verdiende prijzen.
Via onderstaande video's krijg je een impressie van deze producten:
Kassatrainer
Warehousetrainer
De rol van het onderwijs bij kritisch denken? (#in)
Kritisch denken is een bekwaamheid die door de eeuwen heen erg belangrijk is. Wellicht is kritisch denken binnen de post-industriële netwerksamenleving met zijn massa's informatie en interacties extra belangrijk geworden. Een belangrijke taak voor het onderwijs? Dat is maar de vraag als je de inleiding van de bijdrage Can critical thinking be taught in the classroom? leest.
De auteur denkt dat kritisch denken voor een deel een kwestie van natuurlijke aanleg is.
critical thinking may come easier to a person who is able to quickly assess and analyze his or her environment, as well as various types of data.
Technieken en tools kunnen helpen, maar voor een belangrijk deel is het ook een kwestie van attitude.
Even those with superior intellect and knowledge may sometimes be poor critical thinkers if they are unwilling to look beyond their own cognitive ability.
De auteur concludeert dat 'teaching critical thinking' vooral een kwestie van vorming is. Lerenden zouden bewust moeten worden van het belang hiervan, en zij zouden vooral technieken moeten toepassen.
Als je de rol van het onderwijs vooral beperkt tot 'kennisoverdracht', dan spelen onderwijsinstellingen inderdaad maar een beperkte rol in het ontwikkelen van bekwaamheden om kritisch te denken. Eigentijds onderwijs heeft echter een veel bredere opdracht. Feit is wel dat wat de Duitstaligen 'Bildung' noemen, vaak onterecht niet de aandacht krijgt die het verdiend.
04/04/2011
Hoe je sneller problemen kunt oplossen (#in)
Dan Pink bespreekt een onderzoek waaruit blijkt hoe je sneller problemen kunt oplossen. Het onderzoek bestaat uit een aantal experimenten, waaruit je drie tips kunt halen:
- Los problemen samen met iemand anders op.
- Los problemen voor iemand anders op. Laat iemand anders oplossingen voor jouw probleem bedenken. Of doe alsof jouw probleem, het probleem van iemand anders is.
- Creëer afstand. Laat een vraagstuk even liggen, als je er niet uit komt.
De verklaring luidt volgens Pink als volgt:
we think in more abstract terms about distant problems (or problems belonging to distant people) — and thinking at a more abstract level produces more creative solutions.
04/03/2011
Vijf typen 'verstand' voor een leerzaam gebruik van web 2.0 (#in)
In Learning 2.0: How digital networks are changing the rules schrijft Melanie L. Sisley dat nieuwe technologie de potentie heeft om het individu centraal te stellen binnen diens eigen ontwikkelingsproces. Immers:
the evolution of Web 2.0 is providing a stage for anyone to express a digital presence and contribute thoughts and opinions.
Zij speelt 'leentje buur' bij Howard Gardner als zij stelt dat lerenden vijf typen 'verstand' nodig hebben om in dit digitale tijdperk overeind te blijven:
- Gedisciplineerd denken is noodzakelijk om conceptuele verbindingen te maken tussen nieuwe noties en eerder ontwikkelde kennis.
- Het synthetiserende verstand is nodig om grotere gehelen te kunnen zien, en betekenis te verlenen aan massa's informatie.
- Het creërende verstand:
the creative mind should be able to envision possibilities that are different from the current reality and should be able to inject just the right amount of critical analysis to not stifle visionary thinking.
Creativiteit komt vaak tijdens groepsprocessen naar voren. - Het eerbiedigende verstand (open staan voor verschillende opvattingen).
- Het ethische verstand ('goed werk' herkennen en nastreven).
Deze vijf typen 'verstand' zijn dus in feite voorwaardelijk om web 2.0 technologie op een leerzame manier in te zetten. Hierbij gaat het m.i. overduidelijk om 'hoger orde denken' en verdiepend leren.
Laatste reacties