Wilfred Rubens: technology enhanced learning

Mijn weblog gaat verhuizen (#in)

Vanaf vandaag zal ik niet niet langer bij Typepad.com bloggen, maar op http://www.te-learning.nl/blog. De reden is dat de zoekmachine van Typepad de laatste tijd problemen heeft met het indexeren van mijn weblog. Daardoor is het een stuk lastiger geworden om oudere blogposts terug te vinden. 

Daarnaast heb ik via mijn hostingprovider al de beschikking over WordPress. Ik ben van plan om mijn Typepad-account op termijn op te zeggen.

 Een andere reden is dat Wordpress wel een iPad app heeft, en Typepad niet. Bloggen op de iPad gaat een stuk moeizamer sinds Blogpress na de update van het nieuwe besturingssysteem niet meer goed werkt.

De RSS-feed via Feedburner is, als alles werkt, dezelfde gebleven. De URL www.wilfredrubens.com koppel ik aan deze blog. Ik hoop dan ook geen lezers te verliezen.

Wel zullen jullie op termijn waarschijnlijk gebroken links naar oudere blogposts tegenkomen. Ook zal ik de komende tijd mogelijk extra functionaliteiten toevoegen, en/of een en ander aanpassen aan het thema. Tips van ervaren WordPress-gebruikers worden zeer op prijs gesteld.

Eén reeds doorgevoerde verandering, ten opzichte van mijn 'oude' blog, is dat je geen code meer hoeft in te voeren als je een reactie wilt plaatsen. Wel heb ik de blog zo geconfigureerd dat ik reacties eerst moet accorderen, voordat ze worden gepubliceerd. Ik zal reacties overigens altijd plaatsen, behalve als het comment spam betreft (of beledigende teksten, maar die heb ik nog nooit gehad).

Statistieken over gebruik ICT binnen Europees onderwijs (#in)

Een tweet van @josiefraser attendeerde mij op het Eurydice-rapport over ICT binnen het Europese onderwijs. Er is ook een aparte samenvatting beschikbaar:

The report provides an important set of indicators and insights to assess and enhance the impact of the use of ICT to promote innovation in educational processes and to foster the creative development of students and their digital competences.

Het rapport laat onder meer zien dat leerlingen de computer thuis veel vaker voor vermaak gebruiken dan voor school. Ook vallen de grote verschillen tussen landen op als het gaat om de beschikbaarheid van ICT thuis (Nederland behoort tot de kopgroep).

Opvallend is ook dat in verschillende landen expliciet aanbevelingen worden gedaan over het toepassen van innovatieve didactische benaderingen met behulp van ICT. Een voorbeeld is probleemgestuurd onderwijs of gepersonaliseerd leren. In Finland is dat bijvoorbeeld wel het geval, maar ook in Bulgarije. Binnen België is hier alleen in het qua omvang beperkte Duitstalige gedeelte sprake van. Van Nederland ontbreken hierover data.

Er blijken ook grote verschillen te zijn tussen de landen als het gaat om autonomie van schoolorganisaties om ICT binnen professionaliseringsactiviteiten van docenten te integreren. Het rapport constateert dat onderwijsgevenden maar beperkt aan professionalisering doen als het gaat om het gebruik van ICT.

Weg met slavernij 2.0 (#in)

Ik ben groot liefhebber van nieuwe technologie. Eén van de redenen hiervan is dat burgers (al dan niet in hun rol als werknemer) meer zelfbeschikking hebben over de informatiebronnen die zij willen raadplegen, de netwerken waarin zij willen participeren en de wijze waarop zij hun tijd willen besteden.

Heb jij andere interesses dan de buren in jouw straat? Dankzij sociale media kun je ideeën uitwisselen met mensen aan de andere kant van de wereld die ook van vliegvissen houden. Wil jij op donderdagavond doorwerken om op vrijdagmiddag te kunnen sporten? Nieuwe technologie maakt het mogelijk. Altijd berichtjes kunnen sturen naar je familie en vrienden? Dankzij draadloze en mobiele technologie (zoals WhatsApp en Ping) kan het.

Helaas merk je ook dat nieuwe technologie juist wordt gebruikt om dit 'zelfbeschikkingsrecht' in te perken. Wil je een beetje mee tellen dan moet je natuurlijk wel op tal van sociale netwerken actief zijn. Niet alleen LinkedIn, Facebook of Twitter. Ook Netlog, Xing, Foursquare en dadelijk Google + mogen zeker niet ontbreken. En als ik jou als collega op zaterdagochtend een mail stuur, dan verwacht ik daar toch zeker voor zondagavond een reactie op!

Een dergelijk gebruik van nieuwe technologie leidt in feite tot een nieuwe vorm van slavernij: slavernij 2.0, zou je kunnen zeggen.

Ik stel voor dat wij massaal de ketenen van ons afgooien (Keti-Koti 2.0). Ontwaakt digitale verworpenen der aarde.

Het is een recht om altijd en overal bereikbaar te zijn, geen plicht. Verwacht niet van anderen dat zij onmiddellijk op jou reageren. Of dat zij best voorbereid op een vergadering komen als jij hen twee uur van tevoren de stukken stuurt. Het is mijn keuze om (bijna) elke dag te bloggen. Dat betekent niet dat jij het ook meteen hoeft te lezen (of dat ik onmiddellijk reageer op jouw commentaar).

Want je gaat me niet vertellen dat nieuwe media zelf dit gedrag uitlokken. Het is wat wij er zelf van maken.

Communiceer tenslotte ook naar anderen dat jij hier niet aan mee doet. Maak het zichtbaar. Wie is bereid om hiervoor een banner, t-shirt of button voor te maken? Liefst vanavond nog!

Weg met cijfers voor formatieve beoordelingen (#in)

Donald Clark heeft een keynote bijgewoond van assessment 'goeroe' professor Paul Black en vat samen waarom het geven van cijfers voor formatieve beoordelingen schadelijk is voor het leerproces:

• Cijfers suggereren een eindpunt. Geef liever feedback, gericht op verbetering.
• Cijfers zeggen niets over de mate waarin een lerende zichzelf kan verbeteren of kan veranderen. Clark:
  

  The mark is seen as a score on fixed ability, fixing in the mind of the learner a view of themselves.

• Goede cijfers kunnen lerenden demotiveren om zich verder te ontwikkelen.
• Cijfers worden een doel op zich, in plaats van dat begrip en verbetering het doel van het leerproces zijn.
• Docenten die cijfers geven, geven vaak minder vaak kwalitatieve feedback. Terwijl ontwikkeling en groei juist daar baat bij hebben.
• Een cijfer zegt in feite niets over je intellectuele inspanningen. Clark:
  

  It reinforces the idea of innate ability rather than aspirational learning.

• Cijfers aan het einde hebben geen waarde voor leren. Ze categoriseren lerenden alleen in termen van winnaars en verliezers.

Volgens Black toont onderzoek aan dat het geven van commentaren alleen beter werkt dan het geven van cijfers (al dan niet in combinatie met feedback), behalve bij lerenden die goed presteren. Dat komt omdat cijfers als definitief worden beschouwd, en leerlingen die minder goed presteren demotiveren.

In Never praise a child benadrukt Clark -op basis van Black's keynote- het belang om het werk van een lerende te complimenteren, en niet de lerende zelf. Hij waarschuwt er voor om antwoorden te veroordelen, maar pleit ervoor om vooral positief te blijven en specifiek te zijn in het commentaar. Ook stelt hij dat sociale media zich juist bij uitstek lenen om feedback te geven.

Een herkenbare bijdrage. Ik vond lage cijfers ook altijd demotiverend werken. Op mijn middelbare school hadden wij bijvoorbeeld een docent Nederlands die bij dictees (bestaande uit weinig betekenisvolle, ingewikkelde, teksten) zelfs minpunten gaf. Bij vijftien fouten kreeg je een -5. Dat werd 'humor' genoemd. Ja, vroeger was het onderwijs inderdaad beter dan nu (ik heb deze 'schande voor z'n vak' gelukkig zelf nooit gehad).

Ander voorbeeld: ik had als veertienjarige bij scheikunde in het begin grote moeite om formules voor stoffen uit mijn hoofd te leren. Een kwestie van een niet passende manier van leren. Nadat ik de 'geest' zag, ging het veel beter. Maar de drie 1-en waren inmiddels natuurlijk niet meer te compenseren. Ik was dan ook blij dat ik scheikunde aan het eind van het jaar kon laten vallen.

Aan de andere kant heb ik ook ervaren dat hoge cijfers tot genoegzaamheid kunnen leiden, die op termijn leiden tot mindere leerprestaties. Drie keer een 10 achter elkaar voor een dictee leidde er op de basisschool bijvoorbeeld toe dat ik dit onderdeel maar niet meer bij hield (met vervolgens een 6,5 tot gevolg).

Ik deel dus de kritiek op het geven van cijfers bij formatieve beoordelingen. En ja: mijn eigen onderwijservaringen hebben geleid tot mijn passie voor leren.

Opvallend is wel dat Black's pleidooi gedaan wordt in een tijd waarin juist weer meer aandacht is voor het geven van cijfers. Niet alleen aan het einde van een opleiding, maar ook tussendoor. Lerenden, ouders (van goed presterende leerlingen), docenten en beleidmakers ontlenen er houvast en zekerheid aan. Black's op onderzoek gebaseerde analyse toont echter aan dat deze zekerheid averechts kan werken voor de succesvolle ontwikkeling van alle lerenden.

Weekendje Straatsburg (#in)

We zijn dit weekend naar Straatsburg geweest (de reden dat ik gisteren niet heb geblogd).
Een vriend van mij werkt daar, en woont er met zijn gezin. Tot nu toe had ik geen beeld bij de stad zelf. Behalve dat ik de maandelijkse trek van het Europees parlement er naar toe een absurditeit vind.

Maar de stad heeft mij aangenaam verrast. Een mooi, oud, centrum, met huizen in een typische stijl. We hebben ook nog erg lekker gegeten in een vegetarisch restaurant (waarvan ik de naam nu vergeten ben). Gisteren werden ook nog de zomerfeesten geopend. Al hebben we vergeefs gewacht tot dat de kathedraal speciaal verlicht werd.

Onderstaande foto's zijn met mijn iphone gemaakt.

Aanbevelingssystemen binnen het onderwijs (#in)

Enkele jaren geleden was er veel gedoe binnen het onderwijs over de opkomst van websites waar leerlingen en studenten hun docenten konden beoordelen. Het artikel "The Netflix Effect: When Software Suggests Students' Courses" gaat over 'aanbevelingssystemen' (recommender systems), waarmee studenten van de Austin Peay State University cursussen kunnen waarderen. Op basis van de waarderingen van anderen, en de keuzes die de student eerder heeft gemaakt, krijgt h/zij suggesties om bepaalde cursussen of modules te volgen.

Binnen het hoger onderwijs is vaak onvoldoende aandacht voor studiekeuzebegeleiding (laat staan loopbaanbegeleiding). Een dergelijk systeem zou de kwaliteit van studiekeuzebegeleiding moeten verbeteren. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen:

When suggesting a course, the automated system considers each student's planned major, past academic performance, and data on how similar students fared in that class. It crunches this information to arrive at a recommendation. An early test of the system found that it could lead to higher grades and fewer dropouts, officials say.

Er zijn ook docenten die bezwaar hebben tegen een dergelijk systeem. Studenten zouden er niet meer door gestimuleerd worden om creatief na te denken over te maken keuzes. Komen zij nog wel in aanraking met cursussen waar zij zich niet bewust van zijn, maar die wel belangrijk kunnen zijn voor hun leertraject? Een ander bezwaar is dat je je juist niet te veel afhankelijk zou moeten maken van persoonlijke voorkeuren, maar meer zou moeten vertrouwen op statistische analyses van data met betrekking tot keuzes. Immers:

humans tend to have blind spots when handling tasks like advising, which involve complex systems. People often give too much weight to certain details based on personal preferences.

Uiteraard zullen we ons moeten realiseren dat het samenstellen van een opleiding een complexer proces is dan het huren van een film of het kopen van een boek op basis van aanbevelingen. Toch denk ik dat een dergelijk systeem de bestaande praktijk van studiekeuzebegeleiding kan versterken.

De initiatiefnemer van het 'aanbevelingssysteem' heeft overigens ook onderzocht of studenten die dit systeem gebruiken, beter presteren dan studenten die het systeem niet gebruiken. Dat bleek inderdaad het geval te zijn:

One possible reason for the difference, he says, is that students sometimes take advanced courses before they are ready, whereas the system can guide them to material closer to their level.

Natuurlijk zal hier uitgebreider onderzoek naar gedaan moeten worden. Een interessante ontwikkeling is het in elk geval. Bij de Open Universiteit zijn we hier ook mee bezig.

Je professionele sociale netwerk onderhouden via Facebook? (#in)

Josh Bersin analyseert in een recente bijdrage BeKnown, een nieuwe Facebook applicatie van Monster.com die mensen in staat moet stellen om via Facebook professionele sociale netwerken te ontwikkelen en te onderhouden.

Volgens Bersin heeft BeKnown de potentie om een groot professioneel sociaal netwerk te worden. Facebook heeft immers ruim zeven keer zo veel gebruikers dan LinkedIn, dat een professioneel sociaal netwerk pur sang is.

Bersin schrijft dat LinkedIn heeft laten zien dat sociale netwerken krachtige middelen kunnen zijn voor het werven van nieuwe medewerkers (vooral passieve kandidaten), en voor het zoeken van een nieuwe baan. Door LinkedIn is volgens Bersin de waarde van exclusieve netwerken van grote wervingsbureaus verminderd.

BeKnown stelt je volgens Bersin in staat je professionele en sociale identiteit binnen dezelfde sociale netwerkapplicatie te scheiden. De toepassing heeft volgens de auteur functionaliteiten die geavanceerder zijn dan LinkedIn. Zoals het kunnen scheiden van persoonlijke en zakelijke informatie, het kunnen verdienen van 'badges' -bijvoorbeeld- voor het grootste aantal connecties op leidinggevend niveau of aanbevelingen krijgen waarbij rekening wordt gehouden met de bekwaamheden van degene die de aanbeveling doet.

Je kunt vanuit BeKnown ook je LinkedIn contacten uitnodigen. Met name de mogelijkheid om banen te zoeken, en je interesse voor een baan kenbaar te maken, is volgens Bersin handig. En dat geldt ook voor het kunnen aandragen van kandidaten (en daar geld mee kunnen verdienen).

Josh Bersin ziet veel potentie in deze nieuwe Facebook-applicatie voor professionele doeleinden. Hij concludeert o.a.:

For social networking users and job seekers, BeKnown is a natural and easy way to extend your Facebook identity into a more protected, job-seeker profile. The 600 million "non-LinkedIn" users in Facebook can use BeKnown as an entry point to build their own professional network. LinkedIn users who may not want their Facebook identities shared can use BeKnow to build professional networks through their Facebook friends, many of whom may not use LinkedIn today.

De applicatie zou vooral door een andere doelgroep gebruikt kunnen worden dan degenen die nu op LinkedIn zitten (jonger, aan het begin van hun loopbaan).

Ik ben benieuwd hoe dit initiatief zich gaat ontwikkelen. Er zijn volgens mij nogal wat mensen die sociale netwerken bewust alleen voor professionele doeleinden willen gebruiken, of juist alleen voor 'sociale' doelen (om ook online relaties met vrienden en kennissen te onderhouden). Daarnaast heb je ook nogal wat mensen die graag een harde scheiding willen aanbrengen tussen hun 'sociale' (Facebook) en hun 'professionele' identiteit (LinkedIn). Bovendien heeft BeKnown eigenschappen die volgens mij in bepaalde culturen wel, en in anderen niet, aan zullen slaan. Ik denk daarbij aan het systeem van badges. Dat is m.i. maar even leuk, maar kan uiteindelijk opschepperig overkomen.

De onderwijszeepbel? (#in)

PayPal-oprichter Peter Thiel heeft meer dan tien jaar geleden voorspeld dat  de 'internetzeepbel' zal barsten. Hij schijnt ook de crisis op de Amerikaanse huizenmarkt voorspeld te hebben. Nu voorspelt hij volgens Sarah Lacy een tweede zeepbel: die van het onderwijs.

“A true bubble is when something is overvalued and intensely believed,” he says. “Education may be the only thing people still believe in in the United States. To question education is really dangerous. It is the absolute taboo. It’s like telling the world there’s no Santa Claus.”

Like the housing bubble, the education bubble is about security and insurance against the future. Both whisper a seductive promise into the ears of worried Americans: Do this and you will be safe.

Thiel vraagt zich echter af of het huidige onderwijssysteem de hooggespannen verwachtingen wel waar kan maken, en of de investeringen in het onderwijs zich wel zullen terug betalen. Zullen studenten wel voldoende rendement krijgen van hun steeds hogere studieleningen? En is het onderwijs niet te elitair?

“It’s something about the scarcity and the status. In education your value depends on other people failing. Whenever Darwinism is invoked it’s usually a justification for doing something mean."

Volgens Thiel kun je ook succesvol zijn, zonder hoger onderwijs. Daarom wil hij een uitdagend experiment starten.

Pick the best twenty kids he could find under 20 years of age and pay them $100,000 over two years to leave school and start a company instead.

Peter Thiel is hiervoor een soort wedstrijd gestart. Daarbij valt op dat ouders het initiatief vaak steunen. Maar het valt volgens Lacy ook op dat het vooral kinderen zien die normaliter al een goede kans maken op een succesvolle onderwijscarrière die mee willen doen.

Het onderwijs is inderdaad geen garantie voor succes. Dit geldt vooral in landen als China en ook -volgens mij in mindere mate- de VS, waar het 'aanbod' hoog opgeleiden vaak groter is dan de vraag. En veel talentvolle jongeren kunnen ook succes hebben zonder hoger onderwijs. Dat hebben mensen  als Joop van den Ende al jaren geleden aangetoond.

Ik kan in de gauwigheid niet zien waar Thiel op selecteert. Maar als hij kijkt naar reeds aanwezige bekwaamheden als ondernemerschap of naar intrinsieke motivatie, dan zal hij waarschijnlijk bevestigd worden in zijn gelijk.

Toch ben ik geen voorstander van een dergelijke grootschalige vorm van 'ontschoolsing'. Voor veel jongeren is een gedegen opleiding wel degelijk een belangrijke voorwaarde voor maatschappelijk succes. Jongeren met een afgebroken opleiding komen maatschappelijk gezien vaker in de problemen.

Wel ben ik -zoals de vaste lezer van deze blog weet- voorstander van ander onderwijs.

 

Hoe je sneller problemen kunt oplossen (#in)

Dan Pink bespreekt een onderzoek waaruit blijkt hoe je sneller problemen kunt oplossen. Het onderzoek bestaat uit een aantal experimenten, waaruit je drie tips kunt halen:

1. Los problemen samen met iemand anders op.
2. Los problemen voor iemand anders op. Laat iemand anders oplossingen voor jouw probleem bedenken. Of doe alsof jouw probleem, het probleem van iemand anders is.
3. Creëer afstand. Laat een vraagstuk even liggen, als je er niet uit komt.

De verklaring luidt volgens Pink als volgt:

we think in more abstract terms about distant problems (or problems belonging to distant people) — and thinking at a more abstract level produces more creative solutions.

Indicatoren van de effectiviteit van sociale media (#in)

Ruim tien jaar geleden werd binnen het 'e-learning wereldje' steeds vaker de nadruk gelegd op return on investment (ROI): wanneer betaalt de investering in e-learning zich terug. Een benadering die enerzijds leidt dat we terecht kritisch kosten-baten afwegingen moeten maken, maar anderzijds ook innovaties om zeep kan helpen als te vroeg de nadruk wordt gelegd op ROI. Bovendien is de ROI van leren in het algemeen lastig te bepalen.

Jennifer Schmidt zoekt in het paper Social media metrics for health care naar een alternatieve manier om de effectiviteit van sociale media te bepalen. Volgens haar gaat het daarbij veel meer om invloed en inhoud, dan om geld.

Het aardige van dit paper is het overzicht aan indicatoren voor de effectiviteit van het gebruik van sociale media:

• Hoe vaak leiden welke sociale media naar jouw website?
• Hoe lang blijven bezoekers, die via sociale media op jouw site zijn gekomen, op jouw site?
• Hoe snel vertrekken bezoekers die via sociale media naar je toe zijn gekomen?
• Hoe groot is het aandeel daadwerkelijke activiteit van de sociale netwerken waarmee je actief bent?
• Hoe actief zijn jouw medewerkers gezamenlijk op sociale netwerken? Hoeveel procent van jouw medewerkers is actief?
• Hoeveel procent van degenen die zich hebben aangemeld bij jouw sociale netwerk, zet dit lidmaatschap om in betaalde diensten (conversions)?
• Hoe vaak worden jouw merken in sociale media genoemd?
• Hoe loyaal zijn de leden van jouw sociale netwerk?
• Hoe vaak worden jouw relevante berichten gedeeld door leden van jouw sociale netwerk (virality)?
• Wat is de mate van blog interactie?

Voor de gezondheidszorg blijken de meest effectieve indicatoren te zijn:

brand mentions/sentiment; activity ratio; engagement duration; and loyalty.

Persoonlijk vind ik diverse statistische indicatoren minder belangrijk. Een aantal kwantitatieve gegevens zegt m.i. weinig over de kwaliteit (T-Mobile werd de afgelopen week heel vaak genoemd in sociale media...).

Over het aantal keren dat je wordt genoemd en/of 'gedeeld', kun je lacherig doen (prof. dr. ir. Akkermans 2.0). Toch vind ik dit behoorlijk relevant. Dat geldt ook voor loyaliteit, (blog) interactie en met name natuurlijk voor de conversie.

Deze conversie vind volgens mij overigens veelal indirect plaats: je wordt gevraagd omdat mensen via-via als gevolg van je presence hebben gehoord.

Vraag: zou je deze indicatoren ook kunnen gebruiken voor de beoordeling van lerenden? Schrijf een blogpost over onderwerp x....

Via Lisa Nielsen.